Het Gorcums Hippiefestival 2009
de muziek – door Aart Roza beschouwd
Ondanks het feit dat ik zelfs op mijn 56-ste nog steeds lang haar heb, wil ik geen hippie genoemd worden. Ik heb die hippietijd meegemaakt en ik vond die lui over het algemeen halfgare meelopers achter Scott McKenzie en Sgt. Pepper aan. De parodie van Zappa (die ook lang haar had!) op We’re Only In It For The Money vond ik geslaagder. Want de tijdsgeest beviel me ten zeerste. Die vrijheid van denken of in ieder geval het idee dat je de mogelijkheid had om dat te kunnen zonder de drukkende dogma’s van de na-oorlogse periode.
Zelf ben ik echt van de Hitweekgeneratie. Dat heeft weer niets te maken met de latere Hitkrant; dat was een commercieel flutblaadje. Nee, de Hitweek was een blad dat verscheen tussen ’65 – toen ik van de basisschool afkwam – tot ’69 toen ik me blij moest voelen met mijn eerste middelbare schooldiploma. Dat Hitweek paste precies in mijn idee van vrijheid. Het werd voor een flink gedeelte volgeluld door lezers, of verwerkte interviews met bands uit die tijd, maar belangrijker, het liet me kennismaken met bands waarvan de reguliere popbladen nauwelijks melding maakten en ook nog op een opmerkelijk vroeg tijdstip. Willem de Ridder en medewerkers signaleerden Zappa’s Mothers Of Invention al toen hun eerste baanbrekende dubbel-lp nauwelijks uit was en had Soft Machine in de gaten na het eerste singletje, net als Pink Floyd. Kijk, als muziekliefhebber zijn dat dingen die iemand boeien. En wat Nederlandse muzikanten betreft heeft Cuby + Blizzards enorm veel voordeel gehad van die krant, want deze Drentse bluesmuzikanten met Harry Muskee en Eelco Gelling in de spits werden niet afgetekend als een stelletje provinciale knoesten, maar als een uniek gezelschap, dat unieke muziek maakte in een unieke omgeving; een boerderijtje in Grollo waar zelfs grootheden als Van Morrison, John Mayall en Eddie Boyd hun opwachting maakten.
Op tv sloot VPRO’s Hoepla met Wim T. Schippers naadloos aan bij Hitweek.
Andere soep.
Nu is het 40 jaar geleden dat het legendarische Woodstockfestival plaatsvond. Het dreigde – ondanks de uitstekende line-up – uit te draaien op een geweldige financiële strop, maar dat pakte, onder andere door een fraaie plaatverkoop van een driedubbel en dubbel lp en het filmsucces, toch nog goed uit. Momenteel wordt dat natuurlijk nog extra uitgemolken, check internet maar. Het aardige van het Gorcums Hippiefestival is dat men de tijdgeest meeneemt maar zich niet houdt aan de programmering van Woodstock. Het wordt de derde editie, wat betekent dat de eerste versie in 2007 werd georganiseerd, veertig jaar na Monterey, het eerste echte grote popfestival. Bands die nu optreden in de (hard-) rocksfeer als de plaatselijk of regionale Deep Purple of Black Sabbath speelden niet op Woodstock, maar braken wel in die tijd door. Dat geeft het Gorcums festival een eigen karakter, maar ook dat bands uit onze omgeving optreden met repertoire van groepen die weliswaar tijdens Woodstock optraden, maar door allerlei omstandigheden niet in de film of op de platen voorkwamen.
Canned Heat is bijvoorbeeld te horen bij de opening (Going Up The Country), maar niet te zien in de film en dat is treurig. Voor mij is namelijk Canned Heat, samen met de band van Paul Butterfield, de beste Amerikaanse blanke bluesband, hoe fraai Engelse gelijkdenkenden als Peter Green’s Fleetwood Mac ook speelden. Opgericht door zanger Bob Hite en gitarist Henry Vestine – die uit Zappa’s Mothers was gestapt vanwege ‘teveel gefreak’ (daar had ie ook gelijk in, de eerste dubbelaar heette Freak Out en had niets te maken met blues) - gaat Barking Luke & The Gadget Bluesband ( met Bert van Meeuwen) een set brengen met hun werk, waar ik nu al naar uitkijk, net als naar de set van Back In Town, dat Buddy Guy doet. Maar ja, ik houd nu eenmaal van blues. Daarom ben ik ook benieuwd naar wat Ramblin’ Men gaat doen met het Southern Rock repertoire van de Allman Brothers. En Ron ‘El Kroppo’ Krop trekt de sandalen aan van Richie Havens, die in de film het oude Woodstock opende omdat Tim Hardin dat vanwege de drie-urige tijdsachterstand niet aandurfde; hij had geen zin in een verwachte regen van bierblikjes van verontwaardigde bezoekers. Ron is gelukkig (bijna) nergens bang voor, zo weet ik uit een bijna 40-jarige vriendschap.
Wat ik ook erg leuk vind, is dat een band The Band gaat doen. Met name hun eerste vier platen zijn zo weinig hippie-achtig, maar zo ontzettend belangrijk voor het muzikale landschap, als je daar Dillard & Clark en The Flying Burrito Brothers ook even bij betrekt.. Bob Dylan trad als elektrisch artiest als eerste op met de al genoemde Paul Butterfield Bluesband bij het Newport Folkfestival in ‘65, maar daarna voornamelijk met The Band, de voormalige begeleidingsgroep van rocker Ronnie Hawkins. Hun invloed op de rockmuziek is van onschatbare waarde.
Maar ook vind ik het belangrijk dat Helga na het overweldigende optreden van verleden jaar weer in de huid van Janis kruipt, dat Marco nu de Buddy Guy Bluesband gaat doen en dat Charl er weer bij is, net als Rien, Ro, Donna, Piet & Piet, Roel, Martin en….
Stop, nu dreig ik mensen te vergeten en dat wil ik niet, want ik ken ze bijna allemaal. Als integere muzikanten, geluidsmensen of op een andere manier betrokkene.
Fijne gasten allemaal, want die lopen ook in 2009 nog gewoon rond.
Je moet wel een hele goede reden hebben om niet naar de schitterende locatie Buiten de Waterpoort te komen op 4 en 5 juli.
Aart Roza.
